Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları

• 13
• 1
• 1

Araştırmacılar(6)

• Çakmak, Ceren Solmaz
• Çingöz, Yunus Emre
• Erkılıç, Ali Ozan
• Gönen, Mevlüt
• Hazar, Emre Berk
• Yarımkaya, Erkan

• MakaleAçık Erişim2026/r/bayburt/16075
  İnsan Anatomisi ve Kinesiyolojisi Dersi Öğretiminde Kullanılan Farklı Materyallerin Öğrenme Kalıcılığına Etkisi

  Kul, Murat; Ceyhan, Mehmet Ali; Boz, Emre; Karataş, İsmail; Berk, Hazar Emre; Gök, Umut Diyar; Aydemir, Uğur

  Bu araştırma kapsamında, İnsan Anatomisi ve Kinesiyolojisi dersi öğretiminde kullanılan farklı materyallerin öğrenme kalıcılığına etkisi incelenmiştir. Bu amaç doğrultusunda, 2023-2024 eğitim-öğretim yılında Bayburt Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Spor Yöneticiliği Bölümü birinci sınıf öğrencilerinden 45 öğrenci çalışmaya dâhil edilmiştir. Ön test-son test kontrol gruplu deneysel desen kullanılarak, her biri 15 kişiden oluşan 3 grup rastgele atama yöntemiyle oluşturulmuştur. Ders kapsamında hazırlanan ön test uygulanmıştır. Haftada 1 saat olacak şekilde toplam 8 hafta boyunca ders işlenmiştir. Birinci gruba yalnızca anatomik modellerle bilgi aktarımı yapılırken, ikinci gruba anatomik modeller ile slayt gösterimi yapılmıştır. Üçüncü gruba ise yalnızca slayt gösterimi ile eğitim verilmiştir. Verilerin analiz sürecinde, ilk olarak tanımlayıcı istatistikler yapılmıştır. Grupların elde ettikleri başarı puanları arasındaki farkların sınanması için tek yönlü ANOVA ve bağımlı örneklemler için t-testi kullanılmıştır. Elde edilen bulgular doğrultusunda, İnsan Anatomisi ve Kinesiyolojisi dersi öğretiminde kullanılan iskelet ve kas modellerinin, öğrencilerin öğrenme kalıcılığı üzerinde olumlu bir etkisi olduğu tespit edilmiştir.

  İncele
• MakaleAçık Erişim2026/r/bayburt/15892
  Hareketsiz bireylerde kettlebell egzersizlerinin kas mimarisi ve gerilme-kısalma döngüsü fonksiyonu üzerıne etkileri

  Kul, Murat; Hazar, Kürşat; Öktem, Tuncay; Berk, Hazar Emre

  Bu çalışma, sekiz haftalık kettlebell ve fitness egzersizlerinin vastus lateralis (VL) kas mimarisi ve dikey sıçrama performansı üzerindeki etkilerini incelemiştir. Yaşları 18-45 arasında değişen, sağlıklı 20 erkek katılımcı (kettlebell grubu: n=10; fitness grubu: n=10) çalışmaya dahil edilmiştir. Ön test değerlendirmeleri VL ultrason ölçümleri ve dikey sıçrama testlerini içermiştir. Kettlebell grubu balistik kettlebell egzersizleri gerçekleştirirken, fitness grubu geleneksel direnç antrenmanı uygulamıştır. Grup içi değişimleri analiz etmek için eşleştirilmiş örneklem t-testi, gruplar arası farklılıkları değerlendirmek için bağımsız örneklem t-testi kullanılmıştır. Anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Kettlebell egzersizleri squat sıçrama (SS) ve aktif sıçrama (AS) performansını anlamlı derecede artırmıştır. VL kas kalınlığı ve dinamik pennasyon açısındaki değişimler istatistiksel olarak anlamlı bulunmamakla birlikte artış eğilimi göstermiştir. Buna karşılık fitness egzersizleri VL kas kalınlığını, pennasyon açısını (PA) ve squat sıçrama (SS) performansını anlamlı derecede artırmış, ancak aktif sıçrama (AS) üzerinde anlamlı bir etki göstermemiştir. Her iki grupta da fasikül uzunluğunda (FU) anlamlı bir değişiklik gözlenmemiştir. Bu bulgular, kettlebell egzersizlerinin gerilme-kısalma döngüsü aracılığıyla patlayıcı performansı geliştirdiğini, fitness egzersizlerinin ise kas hipertrofisi ve kas mimarisi adaptasyonlarını daha etkili şekilde desteklediğini göstermektedir. Her iki egzersiz türü farklı hedeflere hizmet etmektedir; bu nedenle bireysel antrenman hedeflerine bağlı olarak birlikte uygulanmaları hem performans hem de kas yapısı açısından faydalı olabilir.

  • 
  İncele
• MakaleAçık Erişim2026Scopus SJRQ3/r/bayburt/11542
  Mindfulness-Acceptance-Commitment Intervention Effects on Athletic Performance, Passion, and Psychological Well-being in Competitive Tennis Players: A Randomized Controlled Trial

  Abidi, Wafa; Fall, Estelle; Chalghaf, Nasr; Ceylan, Halil İbrahim; Muntean, Raul Ioan; Dergaa, Ismail; Candar, Reyhan; Özdemir, Kübra; Çingöz, Yunus Emre; Man, Cristina Maria

  While traditional psychological skills training focuses on cognitive control, mindfulness-based approaches emphasize acceptance and present-moment awareness. The Mindfulness-Acceptance-Commitment (MAC) protocol shows promise for enhancing athletic performance; however, limited research has examined its effects on passion and well-being in tennis players. Forty-four competitive male tennis players (M age = 18.1 ± 1.1 years) were randomly assigned to either a MAC intervention group (n = 22) or a passive control group (n = 22). The MAC protocol consisted of seven weekly 45-minute sessions focusing on mindfulness, acceptance, and values-driven behavior. Primary outcomes included tennis serve performance assessed by certified coaches using a standardized 16-serve protocol. Secondary outcomes included mindfulness skills (Mindful Attention Awareness Scale), subjective well-being (Positive and Negative Affect Schedule, Satisfaction with Life Scale), harmonious passion, and obsessive passion (Passion Scale). Intention-to-treat analyses with 44 participants revealed significant improvements in the MAC group compared to controls. Tennis serve performance improved significantly in the MAC group (pre: 13.18 ± 2.19 to post: 15.09 ± 2.45, t(21) = 7.54, p < .001, d = 0.87) but not in the control group (pre: 13.05 ± 2.33 to post: 12.86 ± 2.41, t(21) = 0.78, p = .442, d = 0.08), with a significant between-group difference at post-test (t(42) = 3.71, p = .001, d = 1.12). Mindfulness skills improved substantially in the MAC group (pre: 39.00 ± 4.18 to post: 52.73 ± 3.65, t(21) = 13.76, p < .001, d = 3.28) compared to controls (pre: 43.55 ± 4.75 to post: 44.32 ± 4.12, t(21) = 1.31, p = .203, d = 0.16), with a significant between-group difference (t(42) = 7.16, p < .001, d = 2.16). Harmonious passion increased significantly in the MAC group (pre: 17.27 ± 2.64 to post: 24.05 ± 4.16, t(21) = 6.15, p < .001, d = 2.57) while remaining stable in controls (pre: 17.86 ± 3.75 to post: 16.91 ± 3.61, t(21) = 1.65, p = .114, d = 0.25), with a significant between-group difference (t(42) = 6.40, p < .001, d = 1.93). Obsessive passion decreased in the MAC group (pre: 23.73 ± 3.66 to post: 16.27 ± 2.86, t(21) = 7.54, p < .001, d = 2.04) while remaining unchanged in controls (pre: 18.00 ± 3.85 to post: 18.41 ± 4.04, t(21) = 0.85, p = .406, d = 0.11), with a significant between-group difference (t(42) =-2.02, p = .050, d =-0.61). Subjective well-being improved markedly in the MAC group (pre: 9.00 ± 7.37 to post: 27.09 ± 7.47, t(21) = 8.37, p < .001, d = 2.45) compared to controls (pre: 4.54 ± 5.85 to post: 8.72 ± 6.08, t(21) = 0.65, p = .526, d = 0.71), with a significant between-group difference (t(42) = 6.85, p < .001, d = 2.07). MAC training represents an effective intervention for enhancing tennis performance, psychological well-being, and adaptive passion while reducing maladaptive passion. These findings support the clinical utility of mindfulness-based approaches in tennis psychology and warrant further investigation on a larger scale.

  • 
  İncele
• MakaleYayıncıda açık erişim2026Scopus SJRQ1/r/bayburt/11517
  Social Media-based Interventions to Promote Physical Activity in People with Disabilities: A Systematic Review

  Yarımkaya, Erkan; Oğur, Yekta Göksel; Aydemir, Uğur

  Purpose: This systematic review summarized and evaluated 13 studies investigating the effectiveness of social media-based interventions to promote physical activity (PA) among people with disabilities (PWD). Methods: Findings regarding study, participant and intervention characteristics, and PA outcomes were extracted. The methodological quality of the studies was assessed using the Crowe Critical Appraisal Tool. Results: Findings regarding the effectiveness of social media-based interventions to promote PA among PWD varied, and provide the support for social media-based PA intervention benefits for people with autism spectrum disorder, attention deficit hyperactivity disorder, physical disability, and cancer patient; however, there was no support for its use in people with developmental coordination disorder. Conclusion: Social media-based interventions may have the potential to promote PA among PWD. However, to fully leverage this potential, further research is needed. This review provides valuable insights for researchers, parents, and educators seeking to promote PA among PWD.

  • 
  • 
  İncele
• MakaleAçık Erişim2025/r/bayburt/16162
  Comparison of the Effects of 10 Weeks of Fitness and Kettlebell Workouts on Some Physical Parameters of Sedentary Individuals

  Kul, Murat; Boz, Emre; Öktem, Tuncay; Aksoy, Ömer Faruk; Karataş, İsmail; Berk, Hazar Emre; Gök, Umut Diyar; Aydemir, Uğur

  In this study, it is aimed to scientifically reveal the changes that may occur in sedentary individuals with fitness and kettlebell training for 10 weeks and to compare these two different training practices. The research group of the study consists of sedentary individuals residing in Bayburt province. The participants included in the study first had anthropometric measurements (height, body weight, skinfold thickness, circumference measurements), diameter measurements, digital back-leg dynamometer measurement, vertical jump performance measurement, maximal 1 repetition "squat" performance measurement, and maximal 1 repetition "deadlift" performance measurement. The participants were randomly divided into two groups and included in the kettlebell and fitness training groups. As a result of the fitness training performed regularly for 10 weeks, it was observed that there were statistically significant differences between the pretest-posttest scores of the participants in shoulder diameter, chest diameter, arm diameter, squat, deadlift, sled, countermovement jump (CMJ) and squat jump (SJ). As a result of the kettlebell training performed regularly for 10 weeks, it was observed that there were statistically significant differences between the pretest-posttest scores of the participants in shoulder diameter, thigh diameter, squat, deadlift, sled, CMJ, SJ and back-leg strength. As a result, it can be said that fitness and kettlebell training are effective training types on the change of physical parameters of sedentary individuals.

  • 
  İncele
• MakaleAçık Erişim2025/r/bayburt/16153
  A Cooperative Physical Activity Intervention to Improve Physical Activity Level and Social Skills of Preschool Children with Autism Spectrum Disorder

  Töman, Ufuk; Yarimkaya, Erkan; Aydemir, Uğur

  The aim of this study was to evaluate the effects of cooperative physical activities on the physical activity level and social skills of preschool children with autism spectrum disorder. This study used the explanatory mixed-method design consisting of quantitative and qualitative stages. A total of 24 preschool children (12 children with autism spectrum disorder and 12 typically developing children) participated in the study. Children were randomly assigned to an experimental group (child with autism spectrum disorder n = 6; typically developing child n = 6) and a control group(child with autism spectrum disorder n = 6; typically developing child n = 6). Children in the experimental group participated in cooperative physical activities for 6 weeks. The cooperative physical activities consisted of stages such as a general warm-up, a child with autism spectrum disorder and a typically developing child forming a group, group task completion, and a general cool-down. Data were collected using the Personal Information Form, Leisure Time Exercise Questionnaire, Social Skills Assessment Scale and Semi-Structured Interview Form. After cooperative physical activities, a significant increase was observed in the physical activity level (F = 15.163, p < .05, Ƞ² = .603) and social skills (F = 10.213, p < .05, Ƞ² = .505) of the children with autism spectrum disorder in the experimental group. Parents reported that cooperative physical activities were a useful intervention to improve the physical activity level and social skills of children with autism spectrum disorder.

  • 
  AtıfTR Dizin1

  İncele
• MakaleAçık Erişim2025/r/bayburt/15876
  Down Sendromu Olan Çocukların Fiziksel Aktivite Düzeyleri ile Aile Yaşam Kaliteleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

  Töman, Ufuk; Yarimkaya, Erkan; Aydemir, Uğur; Şenlik, Zeynel Abidin; Demir, Mehmet

  Bu araştırmanın amacı, down sendromu olan çocukların fiziksel aktivite düzeyleri ile aile yaşam kaliteleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modelinde tasarlanmıştır. Araştırmaya Adıyaman ilinde ikamet eden ve down sendromu olan çocuğa sahip 60 ebeveyn (anne: 44, baba: 16) katılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak "Serbest Zaman Egzersiz Anketi" ve "Beach Center Aile Yaşam Kalitesi Ölçeği" kullanılmıştır. Verilerin analizinde basit doğrusal regresyon analizinden yararlanılmıştır. Araştırma sonuçları, down sendromu olan çocukların fiziksel aktivite düzeyinin aile yaşam kalitesi geneli ile aile yaşam kalitesi alt boyutları olan ebeveynlik, duygusal yeterlik, fiziksel/finansal/materyal yeterliği ve yetersizliğe ilişkin desteğin anlamlı bir yordayıcısı olduğunu göstermiştir. Buna karşın, down sendromu olan çocukların fiziksel aktivite düzeyi ile aile yaşam kalitesi alt boyutu olan aile etkileşimi arasında yordayıcı bir ilişki olmadığı belirlenmiştir. Bu sonuçlar bağlamında, down sendromu olan çocukların aile yaşam kalitelerini ve aile yaşam kalitelerinin önemli bir bileşeni olan aile etkileşimini geliştirmek için ailenin diğer üyelerinin de katılımının sağlandığı fiziksel aktivitelerin düzenlenmesi önerilmektedir.

  • 
  AtıfOpenAlex1·TR Dizin1

  İncele
• MakaleAçık Erişim2025Scopus SJRQ1/r/bayburt/12755
  Investigation of endocrine and cerebral response and nutrition and physical performance parameters according to bigorexia nervosa levels: a cross-sectional study in sports sciences faculty students

  Erkılıç, Ali Ozan; Bayraktar, Bülent; Erkiliç, Tuğçe Orkun; Türkmen, Mutlu; Kul, Murat; Yönal, Mehmet

  The aim of this study is to investigate the effects of Bigorexia nervosa (BGN) levels on endocrine (Asprosin, GLP-1) and cerebral (BDNF) responses and nutritional and physical (6MWT, Six-Minute Walk Test)), speed, metabolic equivalent unit (MET)) performance parameters in students of the faculty of sports sciences. This study investigated muscle dysmorphic disorder (MDD), physical activity levels, and specific hormonal markers in 120 university students (63 females, 57 males) aged 18–25 years, all studying sport sciences and reporting no existing health problems. Participants completed a demographic questionnaire, food frequency questionnaire and the Muscle Dysmorphic Disorder (Bigorexia) Inventory through face-to-face interviews. Physical activity was assessed using the 6-Minute Walk Test (6MWT) to measure walking distance, and Metabolic Equivalent (MET) was calculated based on the American College of Sports Medicine (ACSM) formula. Body Mass Index (BMI) was determined from anthropometric measurements of height and body weight. Saliva samples were collected to analyze Asprosin, BDNF, and GLP-1 hormone levels using the ELISA technique.Data were analyzed using number, percentage, mean, chi-square, t-test, Pearson correlation, and ANOVA tests. In all analyses, significance was accepted as p < 0.05. According to the demographic findings of the study, the majority of participants (64.2%) were third-year students, and 52.5% were female. The mean age of the participants was 22.01 years, the mean height was 168.59 cm, and the mean weight was 62.61 kg. 73.3% of the individuals were classified as normal weight, 12.5% as pre-obese, 11.7% as underweight, and 2.5% as obese. Men had significantly higher bigorexia and its subscale scores than women (p < 0.05), and bigorexia was positively correlated with height and negatively correlated with BMI (p < 0.01). Mean salivary BDNF levels were higher in participants consuming 1–2 meals per day (p = 0.035), and mean salivary asprosin levels were significantly higher in the obese group compared to the healthy group (p = 0.008). Additionally, a strong positive correlation was found between asprosin and GLP1 levels (r = 0.585; p < 0.01). Bigorexia status was significantly associated with meat, meat products, and fat consumption (p < 0.05), while no association was found with physical performance parameters such as 6MWT, speed, and MET (p > 0.05). The average MET value was found to be 4.53, indicating that participants generally engaged in moderate-intensity physical activity. In conclusion, examining endocrine (asprosin, GLP-1) and cerebral (BDNF) hormone responses, as well as nutritional and physical performance parameters, according to BGN levels reveals the impact of BGN on physiological and nutritional behaviors. Given the impact of BGN trends on students’ health, examining hormone profiles and their relationships with physical performance and nutrition is believed to significantly contribute to understanding the health problems associated with BGN and developing appropriate interventions.

  • 
  İncele
• MakaleAçık Erişim2024/r/bayburt/16463
  Covid-19 Pandemisi Sonrası Spor Bilimleri Fakültesi Akademisyenlerinin Siberkondria Düzeyleri ve İnfodemide Davranışları Beslenme Durumları ile Bazı Değişkenler Arasındaki İlişkinin İncelenmesi: Pilot Çalışma

  Erkılıç, Tugçe Orkun; Bayraktar, Bülent; Erkılıç, Ali Ozan

  Bu çalışma Covid-19 sonrası dönemde akademik personelin siberkondria ile infodemi düzeyleri arasındaki ilişkiyi ve beslenme durumlarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Kesitsel tipteki bu araştırma, Bayburt Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesinde görev yapan 23 Akademik personel ile yapılmıştır. Tüm katılımcılara demografik özelliklerinin ve beslenme durumlarının ve besin tercihlerinin belirlenmesine yönelik bir anket uygulanmıştır. Verilerin toplanmasında Siberkondri Şiddet Ölçeği-Kısa Formu, İnfodemi (Dijital Ortamda Sağlık Bilgisi Edinme ve Teyit) Ölçeği ve Besin Tüketim Sıklığı formu kullanılmıştır. Çalışmada, ölçeklerin alt faktörlerinden aşırılık ile Web 1.0 ve Sağlık Bilgisi edinme arasında ve alt faktörlerden güvence ile Web 2.0 ve Dijital sağlık bilgisi edinme arasında pozitif bir ilişki belirlenmiştir. Katılımcıların aşırılık düzeyi yani sağlıklarıyla ilgili araştırmalarının artan ve tekrar eden yapısı arttıkça, sağlık bilgisi edinme düzeylerinin de arttığı tespit edilmiştir (p<0,05). Aynı zamanda katılımcıların profesyonel tıbbi tavsiye almaya yönlendiren araştırmalar (güvence düzeyi) arttıkça, dijital sağlık bilgisi edinme düzeylerinin de artması üzerinde anlamlı bir etkiye sahip olduğu bulunmuştur (p<0,05). Çalışma sonucunda Covid-19 sonrası dönemde akademik personelin siberkondria ile infodemi düzeyleri arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki olduğu ortaya konulmuştur. Covid-19 pandemisi sonrası siberkondri ve infodemi davranışlarındaki artış, bireylerin beslenme durumları ile doğru besine yönelmesi konusunda diyetisyenlerin önemi ve gerekliliğini ortaya koymuştur. Mevcut sonuçlarımızın bu alanda gerçekleştirilecek çalışmalar ve araştırmacılar için önemli katkı sağlayacağını düşünmekteyiz.

  • 
  AtıfTR Dizin1

  İncele
• MakaleAçık Erişim2024/r/bayburt/16336
  Sınav Döneminde Üniversite Öğrencilerinin Tükürük Kortizol Düzeyleri İle Beslenme, Sigara İçme, Fiziksel Aktivite Durumlarının Belirlenmesi

  Erkılıç, Tugçe Orkun; Bayraktar, Bülent; Erkılıç, Ali Ozan; Ozcan, Gulbahar Boyuk

  Amaç: Bu çalışmanın amacı, sınav döneminde üniversite öğrencilerinin tükürük kortizol düzeyleri ıle beslenme, sigara ıçme fiziksel aktivite durumlarının belirlenmesidir. Yöntem: Bu çalışma Bayburt Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi'nde 2023-2024 final sınav döneminde yürütülmüştür. Bir anket ile katılımcıların demografik özellikleri, beslenme ve fiziksel aktivite davranışları belirlenirken, antropometrik ölçümler alınmış ve beslenme durumları değerlendirilmiştir. Final sınavından önce ve sonra alınan tükürük örneklerinde kortizol hormonu seviyeleri ELISA ile analiz edilmiştir. Bulgular: Çalışma, klinik olarak herhangi bir sağlık problemi bulunmayan 18-25 yaş aralığındaki toplam 120 gönüllü öğrenci üzerinde yürütülmüştür. Çalışmada, öğrencilerin sınav öncesi ve sonrası tükürük kortizol düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p<0.05). Kortizol düzeyleri erkek öğrencilerde (n=60) kız öğrencilerden (n=60) daha düşük bulunmuştur (p<0.05). Sigara içenlerin kortizol düzeyleri içmeyenlere göre yüksek bulunmuştur (p<0.05). Sınav kaygısı kız öğrencilerde daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Sınav döneminde fiziksel aktivite, beslenme davranışları veya besin tercihleri açısından anlamlı bir değişiklik gözlenmemiştir (p>0.05). Sonuç: Öğrencilerin için önemli stress etmenlerinden birisi olan sınav dönemidir. Bu dönemde beslenme, fiziksel aktivite ve sigara kullanımı üzerindeki etkilerinin incelenmesi önemlidir. Kortizol seviyeleri bu tür çalışmalar için önemli bir belirteçtir ve stres önleme stratejilerinin etkinliğinin değerlendirilmesine katkı sağlayacağı düşünülmektedir.

  • 
  AtıfOpenAlex2·TR Dizin1

  İncele